W "Klątwie Upadłych Aniołów” upadłe anioły są przedstawione jako Nephelimy, bądź Nephilimy. Nephelimy to anioły, które zakochały się w ziemskich kobietach i zbuntowały przeciwko Bogu.

Genesis 6:1-4 „Nowa Amerykańska Biblia”:
A gdy się ludzie poczęli rozmnażać na ziemi, i zrodzili córki;
Widząc synowie Boży, córki ludzkie, iż były piękne, wzięli sobie za żony ze wszystkich, które obrali.
I rzekł Bóg: Nie będzie trwał duch mój na wieki w człowieku, gdyż jest ciałem: i będą dni jego sto i dwadzieścia lat.
A Nephelim byli na ziemi w one dni; bo gdy weszli synowie Boży do córek ludzkich, a one porodziły: ci są mocarze od wieku, mężowie sławni.

Na ziemi Nephelim uczyły kobiety magii, sztuki malowania, oraz wielu innych rzeczy. W serialu prawdziwe oblicze Nephelim jest szkaradne. Jednak według wielu badaczy Upadłe Anioły odznaczały się niezwykłą urodą, tak samo jak Anioły, które pozostały przy Bogu. Czasami ich widok mógł powodować ślepotę u ludzi, ponieważ, ludzkie oko nie mogło znieść takiego piękna.

Azazeal

Tym sposobem dochodzimy do Azazeala. Był on upadłym aniołem występującym zarówno w mitologii hebrajskiej, jak i muzułmańskiej.

Według wierzeń hebrajskich jest aniołem, który odszedł z nieba, dołączając do stronników Lucyfera. Zbuntował się przeciwko nakazowi oddania hołdu Adamowi, wypowiadając przy tym słowa: Syn ognia nie będzie się kłaniał synowi ziemi (aniołowie powstali z bezdymnego ognia, a Adam z gliny). Tradycja hebrajska mówiła, iż był on wynalazcą makijażu i broni białej, a także jednym z aniołów, którzy obcując z ludzkimi kobietami spłodzili olbrzymów-gigantów, na zgubę których zesłany został Potop. W późniejszym okresie zaczęto Azazeala (błędnie zresztą) utożsamiać z diabłem czy też odpowiednikiem Szatana.
W Ewangeliach naśladowcy diabła ukazani są jako kozły, podczas gdy zwolennicy Chrystusa jako owce (Mt.25:32). Co ciekawe, w podobny sposób jak w tej przypowieści Jezusa, ukazani są w dawnej literaturze żydowskiej ludzie w dniu sądu: po jednej stronie sprawiedliwi, a po drugiej nieprawi; nieprawi są ukazani jako "ludzie Azazeala".

Słowo azazeal etymologicznie wywodzi się zapewne z hebrajskiego zz-l, które oznacza złowrogiego i niepohamowanego boga, jakim Biblia ukazuje Szatana (2Kor.4:4). Imię Zazal występuje w starożytnych pismach żydowskich jako uosobienie zła, nieczystości i zwiedzenia.

W starożytnej literaturze judaistycznej Azazeal to istota diaboliczna; demon, który przyniósł ludzkości narzędzia wojny; "nauczył mieszkańców ziemi wszelkiej nieprawości"; zły duch, który kusi sprawiedliwych.

   Postać Azazeala w legendach i dziełach literackich:

W etiopskiej Księdze Henocha Azazeal jest jednym z wodzów 200 upadłych aniołów. Azazeal "nauczył mężczyzn wykuwać miecze i tarcze", a kobiety "noszenia ozdób i malowania powiek".
W literaturze rabinackiej i targumach Azazeal jest kozłem ofiarnym; w Księdze Kapłańskiej (16, 8-10) Azazeal to prawdopodobnie imię demona pustyni, któremu poświęcony jest jeden z kozłów ofiarnych.
W Zoharze (Wajeze 153a) "zły Azazeal" to jeździec dosiadający węża. W księdze tej określony jest jako wódz anielskiego chóru bene elim (lub iszim, niższych aniołów, "ludzi-duchów").
Święty Ireneusz nazywa Azazeala "aniołem upadłym, lecz wciąż potężnym".
W Apokalipsie Abrahama jest on "władcą piekła, zwodzicielem ludzkości", który w swej prawdziwej postaci jest demonem o siedmiu wężowych głowach, czternastu obliczach i dwunastu skrzydłach.
Żydowska legenda opowiada o aniele Azazealu, który nie chciał się pokłonić Adamowi (w Koranie aniołem tym jest Eblis lub Iblis), kiedy Bóg przedstawiał pierwszego człowieka zgromadzeniu hierarchów niebiańskich. Za to nieposłuszeństwo Azazeal został ogłoszony "przeklętym Szatanem”.
Milton w „Raju utraconym” I, 625-626, nazywa Azazeala "cherubinem rosłym", ale także upadłym aniołem i chorążym Szatana.
Zdaniem Maurice'a Bouissona Azazeal był pierwotnie semickim bogiem trzód i dopiero później został zdegradowany do rangi demona. Bamberger skłania się do poglądu, że pierwsza gwiazda, która spadła (gwiazda oznacza tu anioła) to właśnie ~zazel.
Azazjel jest również jednym z imion upadłego serafina Semjazy (Szemhazaja). W dramacie „Niebo i ziemia” Byrona pobożna Anah, wnuczka Kaina, stara się nakłonić Azazjela, aby jej wyjawił Pełne Imię (Boga). W utworze tym, w dniu Potopu, Azazjel unosi Anah na inną planetę.

W Stanach Zjednoczonych istnieje grupa satanistyczna, Kościół Azazeala, oddająca cześć Azazelowi jako najwyższemu bóstwu, reprezentującego prawdziwą naturę ludzką.

W filmie jest to postać bardzo tajemnicza i niejasna. Przywódca Nephelim, grupy około dwustu upadłych aniołów, które zamierza uwolnić. Wiadomo, że był skazanym na banicję kapłanem w Starożytnym Rzymie, potem namiestnikiem Świętej Inkwizycji, prawdopodobnie wcielał się też w inne postacie. Od wieków przemierza świat w poszukiwaniu kobiet - czarownic, z którymi mógłby mieć dziecko, które uwolniłoby Nephelimy, a w przyszłości przejęło panowanie nad światem. Dotychczas na skutek różnych okoliczności mu się to nie udawało. Zazwyczaj kobiety, które miały mu urodzić dziecko zabijała Ella. Dopiero Cassie dała mu upragnionego syna, jednak nie było im dane zostać rodziną.
Azazeal odznacza się mrocznym, uwodzicielskim urokiem, który sprawia, że Cassie nie może mu się oprzeć. Jest sprytny, inteligentny, i nie waha się użyć wszystkich metod, żeby dotrzeć do celu. Posiada nadnaturalne umiejętności. Jednocześnie jest postacią niejednoznaczną, posiada ludzkie wady i słabości. Uczucie do Cassie i do syna, mimo że podporządkowane wyższemu celowi, wydaje się być szczere i prawdziwe. Azazeal potrafi być bezwzględny dla wrogów, ale nieraz okazuje też emocje. Ich wyrazem są częste łzy i smutek goszczący na jego obliczu. Jak sam się przyznaje kochał - wie co to prawdziwa miłość.

Baraquel

Barakiel (Barachiel, Barbiel, Barchiel, Barkiel - "błyskawica Boża") - jeden z siedmiu archaniołów, jeden z czterech wodzów serafinów, anioł lutego, książę drugiego nieba oraz anielskiego chóru wyznawców. Barakiel sprawuje władzę nad błyskawicami, a także, według Almadelu Salomona, jest naczelnym aniołem pierwszej i czwartej wysokości. Ponadto Barakiel jest władcą planety Jowisz i znaków Skorpiona i Ryb. Razem z aniołami Urielem i Rubielem, Barakiel jest przywoływany w zaklęciach mających zapewnić powodzenie w grach hazardowych.

W "Klątwie…" pojawia się jako strażnik i obrońca Cassie. Ma on za zadanie chronić matkę dziecka dowódcy Nephelim przed wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwami. Zostaje jednak zabity prze Ellę, po tym jak zabił Felixa, który popchnął Cassie.

Baraquel jest przedstawiony jako odrażający potwór , w niczym nie przypominający człowieka. Zgodnie ze słowami Elli, gdyby nie narodziło się dziecko Cassie i Azazeala, Baraquel by się nie pojawił.

Araquiel

Arakiel (Arakujel, Aracjel, Arkael, Sarakuael, Arkiel, Arkas) - jeden z dwustu upadłych aniołów, o których mowa w etiopskiej Księdze Henocha. Arakiel nauczył ludzi orientacji w terenie. Jednakże w Księgach Sybilli Arakiel, jak się wydaje, nie jest aniołem upadłym - jest tam bowiem jednym z pięciu aniołów, które prowadzą dusze ludzkie na sąd (pozostali czterej to: Ramiel, Uriel, Samiel i Azjel). Imię Arakiel znaczy: "ten, który sprawuje władzę nad ziemią".

W serialu Araquiel pojawia się w trzecim odcinku drugiej serii, udając Serapha. Jego zadaniem jest zastawienie pułapki na Ellę, z której ręki zresztą ginie.

Ramiel

Ramiel (Remiel, Fanuel, Uriel, Jerahmiel, Jeremiel) - w syryjskiej Apokalipsie Barucha Ramiel, jako „opiekun prawdziwych wizji’, tłumaczy wizje Barucha i wyjawia mu, że jest aniołem, który rozgromił wojska Sennacheryba (wyczyn ten przypisuje się także Urielowi, Michałowi i Gabrielowi). Ramiel jest władcą gromu (podobnie jak Uriel) oraz przewodnikiem dusz, które u kresu czasów zdążać będą na Sąd Ostateczny (podobnie jak Zehanpurju). W tradycjach o Henochu Ramiel (Remiel) jest jednym z siedmiu archaniołów stojących przed tronem Boga, ale także wodzem aniołów upadłych (Etiopska Księga Henocha 6, 20). W Księgach Sybilli Ramiel jest jednym z pięciu aniołów, które wiodą dusze ludzkie na sąd (pozostali czterej to Arakiel, Uriel, Samiel i Azjel). W Raju utraconym (VI, 472) Ramiel walczy w zastępach Szatana i pierwszego dnia bitwy w niebie, wraz z Arielem i Ariokiem, ginie z ręki Abdiela. Wielu badaczy twórczości Miltona (m.in. Keightley i Baldwin) przez dłuższy czas sądziło, że autor Raju utraconego „wymyślił anioła Ramiela”, po dobnie jak Ituriela, Zofiela i Zefona, jednak imiona te wymieniają liczne (znane Miltonowi) teksty apokryficzne i talmudyczne.

W filmie Nephelim Ramiel, ukrywa się pod postacią księdza Jeza Herriota, który na polecenie Azazeala przybrał ludzką postać i przebywa w Madenham, żeby stale mieć na oku Ellę. Kiedy zdejmie się z niego maskę "księdza", Jez staje się brutalny i prymitywny, choć nie można odmówić mu sprytu. Wykorzystuje Roxanne do szpiegowania Elli, a dzięki serii zabiegów udaje mu się doprowadzić do zwolnienia Davida Tyrela ze stanowiska dyrektora szkoły. Po czy sam zajmuje jego stanowisko. Wszystko do czasu… Ramiel traci Zycie z rąk Elli, która go dusi, a następnie pozoruje samobójstwo.

Sariel

Sariel (Suriel, Zerachiel, Sarakiel, Uriel) w tradycjach o Henochu, znany jako Sarakiel, jeden z siedmiu archaniołów, wśród których wymienia się także Uriela. Z kolei T. Gaster (DeaG Sea Scriptures) utożsamia Sariela z Urielem. Tak więc, w zależności od źródła, Sariel jest aniołem dobrym lub złym.
Według apokryfu Drabina Jakuba Bóg zesłał anioła Sariela, aby objaśnił patriarsze znaczenie snu, w którym ujrzał on drabinę sięgającą nieba oraz zstępujących i wstępujących po niej aniołów. W okultyzmie Sariel jest jednym z dziewięciu aniołów letniego zrównania dnia z nocą, a jego imię uważa się za niezwykle skuteczny amulet przeciwko urokowi ("złemu oku"). Sariel jest aniołem zodiaku rządzącym znakiem Barana, a także aniołem, który objaśnia bieg Księżyca, co swojego czasu uważane było za „wiedzę zakazaną”. W esseńskiej Regule Wojny opowiadającej o eschatologicznej walce Synów Światłości z Synami Ciemności, imię „Sariel” widnieje na tarczy trzeciej spośród czterech „wież”, tj. formacji bojowych.

W serialu pojawia się jako odrażająca kreatura, która ma zabić Leona. Potwór zostaje jednak unicestwiony przez Ellę.

Mephistopheles

Mefistofeles (Mefistofiel, Mefistofilis, Mefisto - „ten, który nie lubi światła”) - imię pochodzenia hebrajskiego (mefiz - znaczy niszczyciel, a tofel - kłamca). Mefistofeles jest upadłym aniołem, jednym z siedmiu wielkich książąt piekła. Według Corneliusa Agrippy Mefistofeles „przebywa poniżej planety Jowisz, a jego regentem jest Zadkiel, intronizowany anioł świętego Jehowy”. W The History of Magic Seligmanna, Mefistofeles jest „podrzędnym demonem, upadłym aniołem, czasem dopuszczanym przed oblicze Boga, ale nie jest diabłem”.
W literaturze pięknej Mefistofeles jest albo sługą Szatana, albo też samym Szatanem. W Tragicznej historii doktora Fausta Marlowe’a Mefistofeles jest diabłem, który ma przez jakiś czas służyć Faustowi, a potem zabrać jego duszę do piekła (w dramacie pojawiają się także Lucyfer i Belzebub; dobrzy aniołowie nie są nazwani z imienia). W Fauście Goethego Mefistofeles, działając z rozkazu Szatana, zawiera pakt z Faustem. Mefistofeles jest bohaterem nie ukończonej opery Busoniego (Doktor Faustus) po raz pierwszy wystawionej w Stanach Zjednoczonych w 1964 roku. Hegel widział w Mefistofelesie symbol „wartości negatywnej”. Mefistofelesa rozpoznaje się „po zimnym okrucieństwie, jadowitym śmiechu, który doprowadza do łez, i okrutnej radości, jaką wywołuje u niego czyjś ból”.

W „Hex” Mephistopheles to demon i posłaniec przekazujący Malachiemu instrukcje z góry. Początkowo prezentowany jako inteligentne wcielenie zła, jednak w trakcie rozwoju akcji zdradza piekło pomagając Elli. Zostaje za to skazany na banicję i wyłupienie oczu. Nie żałuje jednak swojej decyzji i nie zamierza się mścić.
Uważa, że obojętnie po której stronie się walczy - obie są jednakowo źle. Przemierzył świat wzdłuż i wszerz i wie, że jedyna rzecz za którą warto walczyć to ludzka miłość, ponieważ to ona czyni świat lepszym.

Belial

Belial (Beliar lub Berial) - na rycinie w „Das Buch Belial” Jacobusa de Teramo ten potężny upadły anioł, często utożsamiany z Szatanem, składa listy uwierzytelniające królowi Salomonowi; także tańczy przed żydowskim królem. W „Raju utraconym” I, 570-572, czytamy:

Ostatni -nadszedł Belial: bardziej sprośny
Umysł nie został strącony z Niebiosów
Ni rozkochany występnie w występku.
W kolejnej księdze tego utworu (II,133-136) Milton wprawdzie powiada o Belialu, że
Równie nadobnej postaci niebiosa
Nigdy nie stracą, zdawał się stworzony
Do czynów szczytnych i wielkich godności,
wszelako zaznacza, że
fałszem [to] wszystko i pozorem było.

Barton przypuszcza, ze Belial to "dawna nazwa Szeolu". W „Pracowniach morza” Wiktor Hugo, powołując się na źródła okultystyczne, mówi o Belialu jako ambasadorze Piekła w Turcji (Mastema). Podobnie jak w przypadku Byleta, "dopiero po niezliczonych badaniach - powiada Spence w Anncyclopaedia o f Occultism, s. 119 - udało się dowieść, że Belial należał niegdyś do chóru cnót". [Belial jest też najczęstszym określeniem szatana w pismach qumrańskich.

Beliar ("nic niewart") - w większości źródeł, używane wymiennie z Belialem. [Forma . Beliar" jest eufonicznym odpowiednikiem pierwotnej formy "Belial". O Beliarze mowa w kilku księgach Starego Testamentu, zawsze jednak jako o złym duchu, symbolu lub personifikacji zła. W Drugim Liście do Koryntian (6,15), św. Paweł pyta: "[...] ukaż jest wspólnota Chrystusa z Beliarem [...]", najwyraźniej traktując Beliara jako wodza demonów lub samego Szatana.
W literaturze apokryficznej Beliar jest księciem ciemności, najbardziej zagorzałym przeciwnikiem Boga. Jest on aniołem nieprawości. W Ewangelii Bartłomieja, Bartłomiej pyta Beliara, kim jest, na co ten odpowiada: Najpierw nazywałem się Satanael, co znaczy Anioł Boga. Gdy jednak nie chciałem uznać obrazu Boga, zostałem nazwany Szatanem, co znaczy Anioł Piekła. Ja byłem nazwany pierwszym z aniołów, bowiem gdy Bóg stworzył niebo, wziął garść ognia i utworzył najpierw mnie, na drugim miejscu Michała, jako trzeciego - Gabriela, jako czwartego - Rafała, na piątym miejscu Uriela, na szóstym Satanaela i innych sześć tysięcy aniołów, których imion nie mogę wymienić. Według Waite'a Beliar miał być stworzony "zaraz po Lucyferze". Jako anioł upadły Beliar chełpi się, że "upadł pierwszy spośród cnotliwszych". Według Schoolmena Beliar należał niegdyś do chóru aniołów oraz do chóru cnót. Z kolei Glasson utrzymuje, że Beliar nigdy nie był aniołem i przyrównuje go do Arymana, głównego diabła mitologii staroperskiej, który był "niezależnym i równym Bogu Jego przeciwnikiem" (Aryman). Tradycyjny pogląd, że Beliar jest prymasem piekła, został zapisany także w dziełach dwóch współczesnych autorów, Tomasza Manna i Aldousa Huxleya; w obu wypadkach jest on traktowany jako przykład i kwintesencja zła.

Belial nie występuje w serialu, jednak jego imię jest dość często wymieniane za sprawą Kamienia Beliala. Kamień ten jest niezwykle niebezpieczną bronią i pożąda go każda ze stron.

Succubus

W średniowiecznych legendach succubi były demonami przybierającymi postać pięknych kobiet kuszących mężczyzn (szczególnie mnichów) do obcowania płciowego. Wysysały z nich energię i żywiły się nią, często do całkowitego wyczerpania bądź śmierci ofiary. W legendach chrześcijańskich za succubi uważane są m.in. Lilith i Lilin.
Wg Malleus Maleficarum succubi zbierają męskie nasienie, którym następnie incubi zapładniają kobiety. Dzieci poczęte w ten sposób miały być bardziej podatne na działania demonów. Niektóre wierzenia podają natomiast że succubi - po zdobyciu nasienia - mogły przemieniać się w incubi gotowe do zapłodnienia swojej ofiary. Wiara ta bierze się z faktu, że demony nie mogły rozmnażać się samodzielnie, ale incubi mogli zapładniać kobiety.
Succubi żywają przeciw swojej ofierze uczuć takich jak miłość i pożądanie, a także cielesne zaspokojenie. Potrafią one kontrolować za pomocą umysłu swoje ofiary, które są zdane tylko na jego łaskę.

W filmie "succubus" jest własnością i zabawką Malachiego, gotową spełniać wszystkie jego rozkazy. Succubi żywią Malachiego sprawiając, że jego moc rośnie. Rozpoznaje się je poprzez znak, jaki noszą na szyi.

Incubus

Wg średniowiecznych legend incubi to demony płci męskiej, które nawiedzają kobiety i odbywają z nimi stosunki płciowe. Niektóre wierzenia podają, że ma to na celu spłodzenie nowych demonów.
Incubi wysysają energię ze swoich ofiar i żywią się nią. Tradycja religijna mówi że wielokrotne obcowanie z incubi (a także jego żeńską wersją - succubi) może doprowadzić do utraty zdrowia, a nawet śmierci.

Koniec dni

Koniec dni (End of Days; Yamin Rahim) został przedstawiony w serialu HEX jako dzień, w którym dojdzie do ostatecznej bitwy między synami światłości (aniołami) i synami ciemności (Nephelim). Niezależnie od tego która strona zwycięży, świat nigdy już nie będzie taki sam.
A jak się przedstawia koniec świata w religii?
W judaizmie mało jest informacji o końcu świata (aharit ha-yamim), jako że Tora jest głównie historią Żydów jako narodu wybranego. Jednak szukając uważnie, można znaleźć fragmenty odnoszące się do końca świata. Księga Amosa zastrzega by nie oczekiwać końca świata: "Cóż wam po dniu Pańskim? On jest ciemnością a nie światłem" (5:18). Gdy już ów koniec nadejdzie, Mesjasz będzie musiał stoczyć walkę z armią Goga i Magoga. Wódz tej armii zostanie sprowadzony na górę Synaj i osądzony a następnie stracony. Ziemia zostanie oczyszczona z wszelkiego zła i dokona się budowa "czystego i świętego" domu dla Pana i jego poddanych (Ez 38 i 39). Jedna z mądrości Talmudu powiada "Niech kres czasów nadejdzie, ale nie chcę go ujrzeć", ponieważ będzie się on wiązał z wielkim bólem i cierpieniem.
W Talmudzie zawarta jest informacja że świat, jaki znamy będzie istniał jedynie 6 tysięcy lat. Wg kalendarza żydowskiego koniec świata przypadnie więc w roku 2240 bądź wcześniej.
Wg niektórych źródeł po bitwie, która odbędzie się w roku 2240, nastanie Olam Haba (Przyszły świat) - miejsce pełne duchowości, gdzie każdy z ludzi będzie znał Boga.

Koniec (obecnego) świata w chrześcijaństwie kojarzony jest z powtórnym przyjściem Jezusa Chrystusa na Ziemię. Będzie ono związane "z odnowieniem się wszystkich rzeczy". Jezus Chrystus przyrównuje koniec świata do potopu. Podobnie jak biblijny potop, będący typem końca świata wydarzenie to nie będzie prowadzić tylko do "zagłady bezbożnych ludzi", ale też do ratunku ludzi sprawiedliwych. Sprawiedliwi dostąpią zbawienia i wiecznego szczęścia ("ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują"). Bezbożni "jako karę poniosą" "wieczną zagładę [z dala] od oblicza Pańskiego i od potężnego majestatu Jego". W stosunku do złych Biblia mówi, że Jezus Chrystus przyjdzie na "dzień sądu" "aby zostali osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, lecz znaleźli upodobanie w nieprawości", którzy "mają zginąć, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, która mogła ich zbawić", dla pomsty wobec tych, którzy nie znają Boga i nie są posłuszni Ewangelii (dobrej nowinie) Jezusa Chrystusa. Ludzie zostaną osądzeni sprawiedliwie według swoich czynów.

Koniec świata, według muzułmanów zwiastować będzie Antychryst przybyły na ziemię z jednym okiem i znakiem na czole, którego rozpoznają jedynie wierzący. Następnie Gog i Magog (Jadżudż i Madżudż), okropne stworzenia zaczną niszczyć zapasy pożywienia i wody. Wszystkich ludzi porażą pioruny, z wyjątkiem wybranych przez Boga. Każda dusza zostanie sprawiedliwie oceniona: "Wiec kto wierzy i czyni dobro, tego nie przejmie żaden strach ani nie będzie zasmucony. A tych, którzy za kłamstwo uznali Nasze znaki, dotknie kara za to, ze szerzyli zepsucie." (6:48-49). Niewierni zostaną zapędzeni do Gehenny, skąd nie będzie już odwrotu. Ci natomiast, którzy byli wierni, zaprowadzeni zostaną do Dżannah - ogrodu Boga, by tam chwalić go na wieki i kontemplować prawdę o nim. Stany piekła i nieba będą też miały charakter fizyczny, doświadczalny nie tylko duszą ale też ciałem: "na łożach ozdobnie wyszywanych, wyciągnięci, podparci na łokciach, zwróceni do siebie twarzami. Pośród nich krążą młodzieńcy nieśmiertelni z czaszami, dzbanami i kielichami, napełnionymi napojem z płynącego źródła, od którego nie cierpią na ból głowy ani nie doznają upojenia (...)" (56:15-19) oraz: "będą w palącym podmuchu i wrzącej wodzie, w cieniu czarnego dymu, ani nie orzeźwiającego, ani dobroczynnego" (56, 42-46).

Świadkowie Jehowy wierzą w Drugie Przyjście Jezusa i nadejście Ostatnich Dni. Literalnie przyjmują wszystkie słowa z Biblii i dosłownie traktują zawarte w niej przepowiednie. Wg świadków Ostatnie Dni rozpoczęły się w roku 1914

Buddyzm skłania się ku wersji, że koniec świata jest indywidualny. Koniec świata jest wtedy, gdy ktoś umiera. Budda odrzucił ideę Boga-stwórcy, a zatem niemożliwe jest - jak w religiach omawianych wyżej - by koniec oznaczał złączenie się w nim. Według Buddy człowiek w chwili śmierci spotyka mitologicznych bogów, mieszkających w niebie i innych rejonach kosmosu.

Według najnowszych informacji kolejna data końca świata ma przypaść 21 grudnia 2012. Jest to dzień, miesiąc i rok, na którym kończy się kalendarz Majów. Ci, którzy uznają 2012 rok za datę zakończenia naszej cywilizacji, zauważyli potwierdzenie swoich teorii w innych zabytkach, m.in. w Zodiaku z Dendery i wyciągnęli zaskakujące wnioski. Wg ich relacji, starożytni kapłani głosili, że co ok. 11 500 lat powtarza się specyficzny układ planet i gwiazd (Wenus, Mars, Orion i in.). Podobno powoduje on poważne perturbacje w skali co najmniej Układu Słonecznego, np. zniszczenie niektórych planet, przemieszczenie biegunów magnetycznych Ziemi, ogromne nasilenie aktywności Słońca (szczególnie jego magnetyzmu), a nawet odwrócenie kierunku ruchu Ziemi. Ostatnie takie zdarzenie miało mieć miejsce w roku 9792 p.n.e., a kolejne ma przypaść na 21 grudnia 2012 r.
Według zwolenników ruchu New Age w tym czasie ma nastąpić nowa Era Wodnika. Wszystko ma się zmienić na lepsze. Według New Age od roku 2012, ludzie mają między innymi: pobierać pokarm przez skórę, inaczej postrzegać wiele rzeczy (na przykład czas), szybko zdrowieć w razie choroby oraz spotkać się z istotami pozaziemskimi.


Dział opracowała: Selena
Poprawki naniosła: Thelma


źródła:
wikipedia.org
ciemna-strona-dnia.blog
new American Bible
vampirzyca.wiersze.pl
słowniki, encyklopedie, Biblia